ถึง คุณฟ้าหลังฝน

     ช่วงนี้ฝนตกบ่อยจัง... ตกมาทั้งปีแล้วนะเนี้ย... แต่ทุกครั้งก็แค่ตกแบบธรรมดา แรงบ้าง ค่อยบ้าง อย่างมาก ชั้นก็แค่ไอ และเป็นหวัด...

     แต่คราวนี้ทำไมถึงได้ตกรุนแรงขนาดนี้... หนักขนาดจนชั้น หนาว สั่น กลัว จนแทบจะยืนไม่ไหวแล้ว... สุดท้ายแล้ว มันเหมือนจะเป็นไข้หวัดใหญ่ เป็นโรคเรื้อรัง... น้ำตาไหล ไหลซะจนแทบจะไม่มีเหลือแล้ว คิดมาก คิดแล้ว คิดอีก ว่าทำไมเรื่องเลวร้าย โชคร้ายทั้งหลาย มันถึงต้องมาตกกับชั้นด้วย...

     ไม่ว่าใครจะหยิบยื่น ร่ม เสื้อกันฝน กันหนาว ให้ซักเท่าไร คราวนี้ ไม่มีทีท่าว่าจะทำให้ชั้นรู้สึกดีขึ้นเลย... ชั้นยังหนาว ยังสั่น ยังกลัว กลัวกับความโชคร้ายที่กำลังจะตามมาหาชั้นอีก...

     แล้วชั้นจะทนได้อีกนานไหม... เค้าบอกกันว่า คนดีผีุคุ้ม พระจะคุ้มครอง... อย่างเรา ถึงว่าจะไม่ใช่คนดีมาก แต่ก็ไม่ใช่คนเลวซักทีเดียว แต่แล้ว ทำไม ทำไมผีถึงไม่คุ้มกันล่ะ... แล้วพระขา ทำไมพระไม่ช่วยหนูคะ... หนูไม่เข้าใจ...

    ชั้นอยากเห็น อยากเจอฟ้่าหลังฝนจัง... เุ้ค้าว่ากันว่า มันสวย สดใส งดงามและก็สดชื่น... เมื่อไรล่ะ เมื่อไรมันถึงจะมาหาชั้นหรอ... ต้องรออีกนานไหม... อาการชั้นย่ำแย่มากแล้วนะ รออีกนานไหม...ชั้นจะไม่ไหวแล้วนะ...

     ชั้นอยากเจอเธอจริงๆ นะ คุณฟ้าหลังฝน... มาหาชั้นเร็วๆ หน่อยนะ... ชั้นอยากเห็นความสว่าง สดใสของเธอเร็วๆ... มาทำให้ชั้นรู้สึกดีขึ้นเร็วๆนะ... 

                            จาก...คนป่วยจากสายฝน